WWW.GUDUPLANT.BLOGSPOT.COM

varjishze 300 kg.mp4

2011-08-25T14:16:00.000+04:00

shelos dab dge. mamkoda

2011-07-11T15:21:00.000+04:00

Tiesto power mix

2010-12-04T17:40:00.000+04:00

ფაჩულიები ვერთობით :)

2010-12-04T17:39:00.000+04:00

DJ Tiësto-Traffic

2010-12-04T17:38:00.000+04:00

Led Zeppelin - Kashmir

2010-10-20T10:15:00.000+04:00

"50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ" სახალხო დარბაზი

2010-10-16T14:34:00.000+04:00

ტექნოლოგიების განვითარებასთან ერთად სულ უფრო ნაკლები ადგილი რჩება წიგნს ადამიანების ცხოვრებაში. მართალია, ჩვენს საზოგადოებაშიც არიან წიგნის მოყვარულები, ვინც ურყევ ერთგულებას უცხადებს ჭეშმარიტებას - წიგნი შეუცვლელია, მაგრამ ისიც ცხადია, რომ წიგნს მეტი პოპულარიზება სჭირდება. სწორედ ამიტომ მედიასახლმა "კვირის პალიტრამ" არაერთი აქცია შესთავაზა მკითხველს:

"ქართული პროზის საგანძური", დიდი მხატვრების ალბომები, "ეს სამყაროა", დეტექტივების სერია ჟურნალ "რეიტინგთან" ერთად. ეს ყველაფერი ხელმისაწვდომ ფასად. პარალელურად მიმდინარეობდა გამოკითხვა, რომელ 50 წიგნს დაასახელებდა მკითხველი, რომლებიც აუცილებლად უნდა წაიკითხო. შედეგი ნელ-ნელა გამოიკვეთა. სწორედ ამ პროექტსა და საზოგადოდ, წიგნზე სასაუბროდ "კვირის პალიტრის" სახალხო დარბაზში ჩვენი მკითხველები შეიკრიბნენ.

მედიასახლის კრეატიულმა დირექტორმა მარიკა დარჩიამ კიდევ ერთხელ შეახსენა სახალხო დარბაზის სტუმრებს, როგორ გაჩნდა პროექტის - "50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, ვიდრე ცოცხალი ხარ" იდეა:

- ეს არ არის ჩემი მოფიქრებული პროექტი. მსგავსი რამ ედინბურგის წიგნის ფესტივალზე ვნახე და ძალიან საინტერესოდ მომეჩვენა. ვესაუბრე ორგანიზატორებს.
ეს საერთაშორისო პროექტი უკვე არაერთხელ განხორციელდა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში. გამოკითხვებით, სოციოლოგიური კვლევით, ექსპერტთა ანალიზით ყალიბდება ის სია, რომელიც არსებული პერიოდის გემოვნებას და წიგნიერებას ასახავს. პროექტის თანახმად, გამოკითხვები 10-15 წელიწადში მეორდება იმისათვის, რომ საზოგადოებაში მიმდინარე ცვლილებები აისახოს.

საქართველოში უკვე ერთი წელია, გამოკითხვა მიმდინარეობს. პირველი ოცეული უკვე გამოკვეთილია.
ამ პროექტის ფარგლებში უმრავლესობის მიერ დასახელებული და აღიარებული წიგნები ნოემბრიდან გამოვა, გამოცემული იქნება მაღალი პოლიგრაფიული ხარისხით და საგანგებოდ გაფორმებული სუპერით.

ჩვენი მედიასახლისთვის საინტერესოა, რას ფიქრობთ ამ პროექტზე ან საზოგადოდ, წიგნებზე.

KvirisPalitra.Geთენგიზ ფაჩულია, 27 წლის, ეკონომისტი: - წიგნის ყიდვის თვალსაზრისით ჩემს ცხოვრებაში "უძრაობის პერიოდი" ნამდვილად იყო, მაგრამ რაც ჟურნალმა "გზამ" დაიწყო "ქართული პროზის საგანძურის" გამოცემა, ყველაფერი შეიცვალა.

ლიტერატურა თითქოს საზოგადოებაშიც უფრო აქტუალური გახდა, ხალხი წიგნს მიუბრუნდა. ფასი მნიშვნელოვანია. ბევრი წიგნი 20-30 ლარი ღირს, ვერ შეძლებ მის შეძენას. როცა წიგნის ყიდვა 4 ლარად შეიძლება, ცხადია, ბევრი იყიდის. ინტერნეტში ისე ვერ წაიკითხავ, როგორც წიგნშია შესაძლებელი.

KvirisPalitra.Geგურგენ მურცხვალაძე, 72 წლის, ტექნოლოგი და ეკონომისტი: - გეთანხმებით, ინტერნეტი ვერ შეცვლის წიგნს.
ჩემს ჭაბუკობაში მგზავრობისას დავატარებდი წიგნს. ლეჩხუმში ისე არ წავიდოდი ბებიასა და დედასთან, რომ თან წიგნი არ წამეღო და გზაში არ მეკითხა.
- მაგრამ ცხოვრების ტემპი დაჩქარდა, ბევრი ვეღარ ასწრებს წიგნის კითხვას.

ომარ ბუცხრიკიძე, 30 წლის იურისტი: - ევროპასა და ამერიკაში არ არის დაჩქარებული ტემპი? იქ არ მუშაობენ? იქ უფრო დატვირთული არიან, მაგრამ კითხულობენ.

თუმცა იმას, რომ ავტობუსში ატარო წიგნი და იკითხო, სკეპტიკურად ვუყურებ. წიგნს კონცენტრაცია უნდა. შეიძლება ჟურნალი წაიკითხო, მაგრამ თომას მანის მგზავრობისას კითხვას აზრი არა აქვს.

- მაგრამ ის ხომ შეიძლება, რომ ვურჩიოთ, რა წაიკითხოს?
ომარ ბუცხრიკიძე: -შეიძლება, მაგრამ შესარჩევი წიგნების რაოდენობა მაფიქრებს. რატომ 50 და არა - 100? მე ვნახე ერთ-ერთ საიტზე, 1001 წიგნის დასახელებას ითხოვდნენ. 50 ძალიან ცოტაა.

KvirisPalitra.Geგიორგი გიორგაშვილი, 23 წლის, გეოგრაფი: - ვფიქრობ, ამ პროექტის მიზანი სულაც არ არის, რომ კატეგორიულად 50 წიგნი წააკითხოს ვინმეს. ეს არის კეთილი რჩევების ერთობლიობა.

თინეიჯერი, რომელმაც დედის ან მამის რჩევით წაიკითხა რაღაცები, ახლა ზის და ფიქრობს, რა წავიკითხოო. ხომ საინტერესოა, რომ ათასობით ადამიანმა გირჩია, ეს რჩეული წიგნების 50-ეულიაო.

მარიკა დარჩია: - შერჩეული 50 წიგნი შეუძლებელია ასახავდეს მსოფლიო ლიტერატურის უზარმაზარ საგანძურს და ვერც ყველას გემოვნებასა და სურვილს დააკმაყოფილებს, მაგრამ ეს ჩვენი ქვეყნის 21-ე საუკუნის პირველი ათწლეულის საზოგადოების რჩეული 50 წიგნი იქნება, რომლებსაც ერთად შევარჩევთ.

KvirisPalitra.Geთამარ კარელიძე, 21 წლის, ჟურნალისტი: - ძალიან კარგია, რომ ამ სერიაში თითო ავტორის თითო წიგნი შედის. როცა ერთს წაიკითხავ და მოგეწონება, მისი ავტორის სხვა ნაწარმოებებითაც დაინტერესდები.

ომარ ბუცხრიკიძე: - ვფიქრობ, სამი ორმოცდაათეული მაინც უნდა იყოს პროექტში, რომ სამ საფეხურად მივაწოდოთ მკითხველს. არ შეიძლება, იქ, სადაც "სამ მუშკეტერს" ირჩევენ, შესთავაზო ჯოისი... ვერ მიიღებს.

გიორგი გიორგაშვილი: - რატომ არ შეიძლება?

ომარ ბუცხრიკიძე: - იმიტომ, რომ ასაკობრივი ჯგუფისათვის არ იქნება მისაღები.

მარიკა დარჩია: - ამ პროექტის ამოცანა არ არის მკითხველის ასაკობრივად დაჯგუფება.

თენგიზ ფაჩულია: - ვფიქრობ , ამ სერიაში ჯობს, ისეთი წიგნები შეარჩიოთ, რომლებიც ახლო წარსულში არ გამოცემულა.

მარიკა დარჩია: - თუ საზოგადოება დაასახელებს, ახლახან გამოცემულ წიგნებსაც გამოვცემთ. ეს მართლა საზოგადოების სარკეა, მათ ასე ისურვეს.

- ვიდრე საუბარს განვაგრძობთ, მინდა გაგაცნოთ დასახელებული წიგნების პირველი ათეული:

1. ბალზაკი "შაგრენის ტყავი"
2. ჯეკ ლონდონი "მარტინ იდენი"
3. შოთა რუსთაველი "ვეფხისტყაოსანი"
4. დიუმა "სამი მუშკეტერი"
5. შექსპირი "ჰამლეტი"
6. ჟიულ ვერნი "80000 კილომეტრი წყალქვეშ"
7. ბულგაკოვი "ოსტატი და მარგარიტა"
8. ოსკარ უაილდი "დორიან გრეის პორტრეტი"
9. დიკენსი "დევიდ კოპერფილფი"
10. რემარკი "ტრიუმფალური თაღი".

KvirisPalitra.Geომარ ბუცხრიკიძე: - ძალიან სუსტი სიაა.

გიორგი გიორგაშვილი: - ალბათ უკმაყოფილება იმან გამოიწვია, რომ დასახელებული წიგნები პოპლიტერატურაა?

ომარ ბუცხრიკიძე: - პოპლიტერატურა კი არ არის, განსაზღვრული ასაკობრივი ჯგუფისთვის არის განკუთვნილი.

თამარ კარელიძე: - ჩემი აზრით, სულაც არ არის ცუდი ათეული. ჟიულ ვერნზე ვერაფერს ვიტყვი, არა მაქვს წაკითხული. გვიან წავიკითხე დიუმას "სამი მუშკეტერიც" და ძალიან არ მომეწონა.

თენგიზ ფაჩულია: - "დედოფალი მარგო"?

თამარ კარელიძე: - არა, არც ამას შევიყვანდი, რადგან არ არის არც ისტორიულად და არც ლიტერატურულად გამართული ნაწარმოები. წაკითხული მაქვს ჰაინრიხ მანის "ანრი IV-ის სიჭაბუკე". რომ წაიკითხავ, ნახავ, რამდენად სისულელეა "დედოფალი მარგოს" წაკითხვა.
- წიგნებს ვინ გირჩევდათ?

თამარ კარელიძე: - მამა, მერე მასწავლებელი. სხვათა შორის, მასწავლებელმა არასწორად მირჩია და 13 წლისას წამაკითხეს "დონ კიხოტი". საშინლად არ მომეწონა. მერე 17 წლისამ წავიკითხე და მივხვდი, ძალიან მაგარია. ყველაფერს თავისი ასაკი აქვს. არ შეიძლება, 8 წლის ბავშვს ურჩიო "გმირთა ვარამი" წაუიკითხე-თქო.

- ბოლოს ახალი წიგნი როდის შეიძინეთ?
გურგენ მურცხვალაძე: - სამივე შვილისთვის ვაგროვებდი წიგნებს. მაშინ ასე იოლი არ იყო წიგნის შოვნა. ახლა ყველაფერი იყიდება, მაგრამ ძვირია.

თენგიზ ფაჩულია: - რაც იაფი წიგნების სერიის გამოცემა დაიწყო, კვირაში სამ წიგნს ვყიდულობ - ქართულ პროზას, დეტექტივებსა და ცნობილი ადამიანების ცხოვრებას. ბუკინისტებთანაც დავდივარ. ტოლსტოის "აღდგომა" 2 ლარად ვიყიდე.

თამარ კარელიძე: - ვყიდულობ "გზის" "ქართული პროზის საგანძურის" გამოცემას. ორი დღის წინ ფამუქის "მე წითელი" მაჩუქა მეგობარმა და ძალიან მიხარია.
გიორგი გიორგაშვილი: - მეც "გზის" სერიას ვყიდულობ. ბევრი ავტორი შინ გვქონდა, მაგრამ ხელახლა ვყიდულობ.

- ვიდრე საუბარს განვაგრძობდეთ, მკითხველის დასახელებულ წიგნების მეორე ათეულს შემოგთავაზებთ:

11. მარკ ტვენი - "ტომ სოიერის თავგადასავალი"
12. ბეგბედერი - "99 ფრანკი"
13. სერვანტესი - "დონ კიხოტი" ტომი I-III
14. კონან დოილი - "შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი"
15. აკუტაგავა - "ნოველები"
16. ჰომეროსი - "ოდისეა"
17. ო'ჰენრი - "მოთხრობები"
18. კონსტანტინე გამსახურდია - "დიდოსტატის მარჯვენა" ტომი I-II
19. ედგარ პო - "მოთხრობები"
20. დოსტოევსკი - "დანაშაული და სასჯელი"

თენგიზ ფაჩულია:
- არ ჯობდა, "ძმები კარამაზოვები" აგვერჩია, თითქმის არ იშოვება! "დანაშაული და სასჯელი" ყველგან არის.

მარიკა დარჩია: - იქნებ ამიტომაც დასახელდა, რომ წაკითხული აქვთ.

თამარ კარელიძე: - "ძმები კარამაზოვები" დოსტოევსკის ყველაზე ძლიერი ნაწარმოებია.

- ძალიან კარგი, რომ არ ეთანხმებით არსებულ ჩამონათვალს. თქვენ შეგიძლიათ დარჩენილი 30 წიგნის სიაში თქვენი რჩეული წიგნის შესატანად იბრძოლოთ.
ომარ ბუცხრიკიძე: - როგორ? ასი ნიკით დავრეგისტრირდეთ?

- შეგიძლიათ თანამოაზრეები შეკრიბოთ, მობილიზება გაუკეთოთ მათ მიერ გამოკითხვაში მონაწილეობას.
გურგენ მურცხვალაძე: - ამ ოცეულში ქართველი ავტორი მარტო ორი იყო? არ არის სწორი. ვისურვებდი, მეტი ქართული წიგნი იყოს.

- რას ფიქრობთ, ჩამონათვალში უნდა შედიოდეს ბიბლია?
თამარ კარელიძე: - საქართველოში ბევრი სხვადასხვა აღმსარებლობის ადამიანი ცხოვრობს და ბიბლია თუ შევა, რატომ არ უნდა შევიდეს ყურანი? ამიტომ ჯობია, არც ერთი არ შევიდეს.

გურგენ მურცხვალაძე: - საქართველო მართლმადიდებელი ქვეყანაა და ბიბლია სწორედაც უნდა შევიდეს. ყველაფერში ჩვენი ქვეყნის, ენისა და სარწმუნოების ინტერესი უნდა ჩავდოთ.

თამარ კარელიძე: - თუ რელიგიურად მივუდგებით, ბიბლია ყველა მართლმადიდებელს უნდა ჰქონდეს წაკითხული. ეს არ არის მხატვრული ლიტერატურა. ცოტა პოზირებაც ხომ არ არის ამ ჩამონათვალში ბიბლიის შეტანა?

- მაშინ სხვაგვარად მივუდგეთ საკითხს. თითოეულმა დამისახელეთ წიგნი (წიგნები), რომელიც ჩამონათვალში არ არის, რომელმაც შთაბეჭდილება მოახდინა თქვენზე და მის წაკითხვას სხვასაც ურჩევთ.
თამარ კარელიძე: - ჰაინრიხ ბიოლის "უკაცო სახლს" შევიტანდი აუცილებლად. თომას მანის "ჯადოსნურ მთას".

თენგიზ ფაჩულია: - ჰერმან ჰესეს "ტრამალის მგელს"!

ომარ მურცხვალაძე: - კაფკას "პროცესს". "ტრამალის მგელს" მეც შევიტანდი... კიდევ, ეტიურინის "მოხეტიალე მელმოტს".

გიორგი გიორგაშვილი: - მახსოვს, ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა "პადრე ამაროს დანაშაულმა". არის ბიჭის ცხოვრებაში დრო, როცა სწავლა არ გინდა... ამ წიგნმა მომაბრუნა... ჩვენთან არ იცნობენ, ესპანეთში კი ცნობილი წიგნია... თქვენი აზრით, რა უნდა ღირდეს ამ სერიით გამოცემული წიგნები?

თენგიზ ფაჩულია: - მგონი, 7-8 ლარი კარგი ფასია.

თამარ კარელიძე: - ცოტა უფრო იაფად თუ იქნება ყიდვა გამიადვილდებოდა.

- ოღონდ გაითვალისწინეთ, ძალიან კარგი ხარისხის გამოცემებზეა ლაპარაკი!
გიორგი გიორგაშვილი: - კარგი ხარისხის გამოცემა მართლაც კარგია. თვეში რამდენჯერ გამოვა?

- თვეში ორი წიგნი გამოვა.
გურგენ მურცხვალაძე: - ცხადია, უფრო იაფს ვინატრებდი, მაგრამ 6-7 ლარად ვიყიდდი მაინც.

ომარ ბუცხრიკიძე: - მთავარია, უხარისხო არ იყოს.

P.S. დასასრულ, მინდა ბევრი კარგი წიგნის შეძენა გისურვოთ და კიდევ ერთხელ გაგახსენოთ: 30 წიგნის ბედი ჯერ კიდევ არ არის გარკვეული, იაქტიურეთ და უგულშემატკივრეთ თქვენთვის მნიშვნელოვან წიგნებს, შექმენით საგულშემატკივრო ბლოგები, კლუბები... ყველაფერი წინ არის.

"კვირის პალიტრის" საიტზე გახსენით ფანჯარა - "კარცერი ლუქსი".
შეავსეთ კითხვარი და დაგვისახელეთ წიგნი, რომელმაც თქვენზე განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა. მხოლოდ ასე მოხვდება სიაში თქვენი რჩეული!

Письмо в защиту Германии - Ральф Джордано

2010-10-16T14:28:00.000+04:00

13.10.2010

Немецкий публицист заявил об опасности ислама для иудео-христианской культуры ФРГ

"Лента.Ру" предлагает перевод открытого письма известного немецкого публициста Ральфа Джордано федеральному президенту ФРГ Кристиану Вульфу по вопросу о роли ислама в Германии. Перевод был любезно предоставлен пользователем Вадимом Давыдовым aka gabblgob.

Проблема не в иммиграции, а в исламе!

Уважаемый г-н Президент,

Вы заявляете: "Христианство — часть [культурно-исторического, идентификационного кода] Германии, иудаизм — без сомнения, также часть […] Германии, это наша общая, христианско-иудейская, история, но и ислам уже тоже часть […] Германии".

Эти слова, произнесённые Вами 3 октября на торжествах по случаю 20-й годовщины объединения Германии являют собой в своей поверхностности столь глубокое непонимание действительности и столь неуместное желание соединения двух в основе своей несовместимых систем, что вызывают у более или менее осведомлённого человека состояние потери речи.

Я не собираюсь становиться вашим репетитором по истории, но столь явное и безответственное приравнивание реально существующего ислама к желаемому, совместимому с европейскими ценностями сферическому исламу в вакууме, вызывает необходимость энергичного протеста. Прежде всего потому, что политический и воинственно настроенный ислам невозможно никуда никак интегрировать, да и "обычный" ислам более чем достаточно проблематичен.

Неужели Вам не известно, что никто до сих пор ни разу сколько-нибудь убедительно не ответил на вопрос о совместимости ислама со свободой слова и совести, равноправием женщин, плюрализмом, отделением религии от государства, — короче говоря, с демократией? Ислам — чёрная туча, заслоняющая ясное небо XXI столетия, и угрожающе нависшая над Германией в результате абсолютно непродуманной, ошибочной иммиграционной политики.

На самом деле происходит столкновение двух глубоко различных культурных парадигм, и происходит это сразу на нескольких уровнях. Первая — это иудео-христианская, которая, преодолев горькое и страшное наследие предшествующих исторических эпох, через Возрождение, Просвещение, гражданские революции, либеральные ценности, обеспечила громадный прыжок в развитии общества.

Другая — исламская, которая после короткого периода расцвета, способного заставить Запад покраснеть от стыда [за своё тогдашнее невежество], погрузилась — и по сегодняшний день там пребывает — в патриархальность, архаическую стагнацию, характеризующуюся тотальным послушанием, религиозностью, неравенством женщин, патернализмом и безоговорочным следованием религиозным авторитетам.

Это столкновение между традиционно и религиозно обусловленной культурой, глубоко ограничивающей личную свободу, и культурой, которая после многовековых поисков и ошибок создала общество, испытывающее сильнейшее влияние индивидуализма и христианства, но при этом секулярное.

В идущем состязании общественных моделей кроются гигантские проблемы, и сами мусульмане указывают на них. Так, известный турецкий писатель Зафер Шеночак вонзает хирургический скальпель в одну из наиболее зияющих ран: "Едва ли хоть один исламский религиозный мудрец, не говоря уже о благочестивом простеце, желает и может увидеть основную проблему собственной веры, скрытую в её структуре и образе мышления. Они не готовы критически проанализировать собственную традицию, не способны беспощадно к ней самой поставить её перед реальными вызовами современной жизни".

Ему вторит неустрашимый Аббас Байдун, много лет ведущий колонку фельетониста в ливанской газете «Ас-Сафир», вступая в опасную зону запретной рефлексии и самокритики: "Многие из нас ищут отговорок, позволяющих не заглядывать в зеркало, чтобы не увидеть там перекошенную рожу — рожу изоляционистского ислама, исповедующего культ насилия, ислама, постепенно берущего верх над нами в то время, как мы упражняемся в искусстве притворства, ислама, дикая и злобная рожа которого вот-вот станет нашим единственным лицом".

Неспособность исламского мира к самокритике и рефлексии

А что говорят, г-н Президент, «Сатанинские стихи» Салмана Рушди, что противопоставляют они заклинаниям? В них мусульманин перестаёт взваливать вину за собственные, исламом обусловленные, зло и безобразия, на "Европу", "большого сатану Америку" и "маленького сатану Израиль". В них мусульманин приковывает к позорному столбу неспособность исламского мира к честному взгляду на себя самого, в них называются истинные виновники ужасающего положения вещей в исламском мире — собственные элиты. И вслух произносятся вещи, которые немусульманин вряд ли когда-нибудь осмелился бы произнести: проблема — не в миграции, проблема — в исламе!

Огромная, революционно перезревшая часть человечества — "умма", сообщество мусульман, разделена внутри себя непримиримо и причудливо. Она захлёбывается в собственных отсталости и неподвижности, обусловленных особенностями исповедуемой религии и порождённой ею культуры. И к тому — угрожающий восклицательный знак: призрачный мир нефтяных набобов, полный фальшивой мишуры и похожий на жирное пятно — грязное пятно безграничного, питаемого немыслимым богатством, цинизма. "Это ничем хорошим не кончится", - говорит писатель Орхан Памук.

Но и в Германии, г-н Президент, раздаются голоса мусульман, весьма скептически рассматривающих перспективы вхождения исламского дискурса в иудео-христианскую цивилизацию.

Так, теолог из Ирана Хамида Мохаджени предупреждала: "Внутриисламские просветительские тенденции потребуют от 20 до 30 лет, чтобы ислам смог европеизироваться, — и при этом нет никакой гарантии, что такие тенденции не потерпят крах и не будут поглощены традиционным исламом".

Общечеловеки и социал-романтики

Другой голос, призывающий прислушаться к мнению немецкого народа и критически отнестись к мусульманским общественным и религиозным функционерам, — голос д-ра Эзхара Цезаирли из "Исламской конференции Германии": "Я с пониманием отношусь к тому, что люди, ни в коем случае не относящиеся к правым экстремистам, опасаются исламизации. Опасность для будущего Германии состоит в том, что некоторые политики в силу своего невежества готовы сдавать исламским активистам основополагающие ценности и принципы нашего просвещённого и свободного общества".

Их голоса не слышны всем этим юродивым, готовым целоваться с кем угодно, ослеплённым ксенофилией социал-романтикам и профессиональным "людям доброй воли", племенным миротворцам и прочим исусикам, даже после Тило Саррацина делающим вид, будто их сюсюканье способно оживить мультикультурную идиллию, существовавшую лишь в их воображении.

Не поймите меня неправильно, г-н Президент. Честь и слава нации, защищающей любого мигранта, чужака, иноземца от чумы — расистов с их подельниками. Но в то же самое время наш гражданский долг — защищаться от тенденций, которые несут в себе традиции, обычаи и привычки турецко-арабского меньшинства, той недоброжелательности, переходящей во враждебность, что кроется за лицемерными признаниями достижений свободы в демократической республике и клятвами в верности её конституционному строю.

Принципиальные проблемы, осложняющие их интеграцию, несут в себе сами мусульмане, даже если исходить из предпосылки об их миролюбии. Миролюбие? Допустим. Но скорость и размах организации волн насилия и протеста в исламском мире, когда мусульманам сообщают, что на них кто-то набросился с оскорблениями, откровенно пугает.

Зато какая немота поражает здешние мусульманские объединения и общины при мечетях, когда, например, в турецкой Малатье режут на куски сотрудников библейского издательства, когда в Сомали расстреливают монахинь, когда в Пакистане сажают и держат в яме христиан — до приведения в исполнение смертного приговора за "богохульство". Кладбищенская тишина.

Вопросы миграции и последующей интеграции требуют откровенного, смелого и нелицеприятного обсуждения.

Где же мы все в конце концов окажемся, если из страха получить на лоб печать ксенофоба мы предаём наши собственные ценности? Куда мы придём, если будем вынуждены стыдиться назвать неспособной к интеграции патерналистскую, патриархальную культуру, для которой личность — ничто, а род и община единоверцев — всё? Что такого неправильного в констатации факта — в бесчисленных случаях причиной иммиграции является не поиск работы, а соблазн воспользоваться немецким социальным пособием?

Враг демократии — мой враг

"Ислам тоже является частью [культурно-исторического, идентификационного кода] Германии", — да неужели?! Примите, пожалуйста, к сведению, что выразить сомнение в этом — небезопасно для жизни! Я знаю, о чём говорю. Ислам не знает такого метода — "критика". Именно потому любая критика приравнивается к оскорблению. Это не значит, что критически настроенных мусульман не существует. Я целиком на их стороне, вместе с отважными женщинами — Неклой Келек, Зейран Атеш, Миной Агда, Айан Хирси Али — и всеми остальными здравомыслящими мусульманами на свете.

Я сам, как переживший нацистские преследования, хорошо знаю разницу между гитлеровской и современной Германией. Её демократия для меня священна, потому что только при ней я чувствую себя в безопасности. И потому тот, кто является её врагом — христианин, мусульманин или атеист — и мой смертельный враг.

С глубоким уважением,

Ральф Джордано

K'NAAN - Wavin' Flag (Coca-Cola Celebration Mix)

2010-08-21T10:34:00.000+04:00

R A I N B O W

2009-09-18T09:06:00.000+04:00

რეინბოუ (ინგლ. Rainbow - ცისარტყელა) - ჰარდ როკ ჯგუფი, ჩამოყალიბდა ბრიტანეთში 1974 წელს დიფ ფარფლიდან წამოსულ გიტარისტ რიჩი ბლექმორის მიერ. ბლექმორი დაუკავშირდა ამერიკულ ჯგუფ ელფს, რომელიც შეერთებულ შტატებში ხსნიდა დიფ ფარფლის კონცერტებს და შესთავაზა მათ ახალი ჯგუფის - რეინბოუს შექმნა.

ჯგუფის საწყისი შემადგენლობა შემდეგი იყო:

* რიჩი ბლექმორი - გიტარა
* რონი ჯეიმს დიო - ვოკალი
* მიკი ლი სოული - კლავიშებიანი ინსტრუმენტები
* კრეიგ კრაბერი - ბას გიტარა
* გარი დრისკოლი - დასარტყამი ინსტრუმენტები

მათი სადებიუტო ალბომი რიჩი ბლექმორის რეინბოუ (Ritchie Blackmore’s Rainbow) 1975 გამოვიდა და კრიტიკოსების მიერ საკმაოდ არაერთგვაროვნად იქნა შეფასებული. ერთმა ნაწილმა ისინი დიფ ფარფლის უარეს ვარიანტად მიიჩნია, მეორემ კი პირიქით საინტერესო და დიდი მომავლის მქონე ჯგუფად ჩათვალა. ცხადი იყო მხოლოდ ის რომ ახლად შექმნილი ჯგუფი ცდილობდა ახალი კურსით, წაეყვანა თავისი მოღვაწეობა, რაშიც მათ ხელს უწყობდა როგორც ჯგუფის ლიდერის მიერ გიტარის ვირტუოზული ფლობა ასევე ძლიერი ვოკალისტი რონი ჯეიმს დიო და ზოგადად მათი სიმღერების აგრესიული რითმული წყობა.

ბლექმორის სურვილი, რომ ჯგუფი გაეუმჯობესებინა ჯგუფის შემადგენლობის ხშირ ცვლილებას იწვევდა, რაც პირიქით უფრო ასუსტებდა მას. პირველი ალბომის დიდი წარმატების მიუხედავად ბლექმორი უკმაყოფილო დარჩა და სრულიად შეცვალა ყველა წევრი ვოკალისტის გარდა.

განახლებულ ჯგუფში რიჩი ბლექმორმა ბას გიტარისტად ჯიმმი ბეინი მიიწვია, დასარტყამ ინსტრუმენტემზე კოზი პაუელი, ხოლო კლავიშებიან ინსტრუმენტებზე ტონი ქერი. ამ შემედგენლობით ჩაწერილი იქნა მათი ასევე ერთ-ერთი უძლიერესი ალბომი სიცარტყელის ამოსვლა (Rainbow Rising), რიშ შემდეგაც ბეინი და კერი ბობ დეიზლიმ და დევიდ სტოუნმა შეცვალეს.

რეინბოუს შეერთებულ შტატებში გადასვლის შემდეგ, ბლექმორსა და დიოს შორის დიდი უთანხმოებები წარმოიშვა, რის შედეგადაც 1978 წელს ვოკალისტმა ჯგუფი დატოვა და ბლექ საბათში გააგრძელა მოღვაწეობა, მოგვიანებით კი შექმნა საკუთარი მძიმე მეტალის ჯგუფი დიო. მისი ადგილი გრემ ბონეტმა დაიკავა, მისი მონაწილეობით ჩაიწერა მხოლოდ ერთი ალბომი დაბლა დედამიწისკენ (Down to Earth). ამ პერიოდში რეინბოუს შეუერეთდა დიფ ფარფლის ბას გიტარისტი როჯერ გლოვერი და კლავიშებიანი ინსტრუმენტების პროფესიონალი დენ ეირი.

მრავალის აზრით დიოს წასვლამ არა მხოლოდ დაასუსტა რეინბოუ, არამედე მოახდინა მისი სტილისტიკის შეცვლა, ჯგუფი რითმული მძიმე როკიდან, მელოდიურ და რბილ როკზე გადავიდა. რიჩის დაჟინებით იამტა სიყვარულის თემაზე დაწერილმა სიმღერებმა და ჯგუფი მრავალი მსმენელისათვის ნაკლებად მიმზიდველი გახდა. თუმცა სწორად მათ ბოლო ალბომში „დაბლა დედამიწისკენ“ იყო პირველი ხიტ-სინგლი სანამ წასული იყავი (Since You've Been Gone), რომელმაც როგორც ბრიტანეთის ასევე აშშ-ში საკმაოდ მაღალი ადგილები დაიკავა და ჯგუფს დიდი წარმატება მოუტანა. სწორად ამ შემადგენლობით აღმოჩნდა რეინბოუ კომერციულად ყველაზე მომგებიანი და მათმა განახლებულმა სტილმა გზა გაუხსნა მელოდიური მძიმე როკის სხვა ჯრუფების მოღვაწეობას. თუმცა ამ რეორგანიზაციას ბონეტი და პაუელი შეეწირნენ, მათი ადგილები ვოკალისტმა ჯო ლინ ტერნერმა (ჯგუფ ფანდაგოს ვოკალისტმა) და ბობ რონდინელიმ დაიკავეს. ჩაწერილი იქნა კიდევ ერთი ხიტ-სინგლი გნებდები (I surender), რომელმაც ბრიტანეთში მე-3 ადგილი მოიპოვა.

წარმატებული იყო 1982 წლის ალბომიც პირდაპირ თვალებს შორის (Straight Between The Eyes), თუმცა წინა ალბომს სიძლიერით გარკვეულად ჩამორჩებოდა. ამავე წელს რონდინელის ადგილი ახალმა დრამერმა ჩაკ ბერჯიმ დაიკავა და 1983 წელს მისი მონაწილეობით მოხდა დიდ დრიტანეთში გასტროლების მოწყობა, რომელთა დამთავრების შემდეგაც ბლექმორს რაინბოუსადმი ინტერესი დაეკარგა და დიფ ფარფლის ხელახლა შექმნის ინიციატივა წამოაყენა.

რეინბოუს შემოქმედების არაერთგვაროვანი შეფასების მიუხედავად, ამ ჯგუფმა წარმატებით დაიკავა ლეგედარული დიფ ფარფლის ადგილი და თითქმის 10 წლის მანძილზე იყო მისი შემცვლელი ფანებისათვის.

1995 წელს ბლექმორმა იგივე სახელით რიჩი ბლექმორის რეინბოუ სრულიად ახალი ჯგუფი შექმნა, რომელმაც მხოლოდ ერთი ალბომი ჩაწერა უცნობი ყოველ ჩვენგანში (Stranger In Us All) და იმის მიუხედავად რომ ალბომი ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული აღმოჩნდა, ბლექმორმა კვლავ დაშალა ჯგუფი და როკს ჩამოშორდა. ის 1997 წელს დაუბრუნდა მუსიკას სრულიად განსხვავებული სტილით. ის უკრავს ბლექმორის ღამე-ში, ჯგუფში რომელიც შუასაუკუნეების სტილის მუსიკაზეა ორიენირებული, იშვიათად იყენებს გიტარას და ძირიადად კომპოზიციებს მანდოლინაზე ასრულებს. ჯგუფის სოლისტი ბლექმორის მეუღლე კენდის ნაიტია, რომელიც ჯერ კიდევ რეინბოუში ასრულებდა ბექ ვოკალისტის ფუნქციებს.

ზეპელინების ფანნო, წაიკითხეთ და ისიამოვნეთ!

2009-09-07T14:51:00.000+04:00

რობერტ პლანტი
ქერა პრინცი Led Zeppelin-იდან

მას რომ არაჩვეულებრივი ხმა აქვს, ამაზე საუბარს არ დავიწყებთ. მხოლოდ იმას აღვნიშნავთ, რომ სხვა მუსიკოსებისგან განსხვავებით, ერთი განსაკუთრებული თვისება აქვს - ინტონაციის უბადლო ნიჭი. სიმღერის დროს ყოველ სიტყვას, სიტყვას კი არა, ბგერას, ისე წარმოთქვამს, რომ გრძნობ, როგორ იღვრება შენს სულში მისი სულის სიღრმიდან წამოსული ხმა... თუ გსურს, რომ ცხოვრების აღსასრულის არ გეშინოდეს და მას ისე აღიქვამდე, როგორც მთიდან დაშვებას, მაშინ ყურადღებით მოუსმინე, როგორ მღერის რობერტ პლანტი სიმღერას One More Cup Of Coffee.

ბლუზი თუ ბუღალტერია

რობერტ ენტონი პლანტი 1948 წლის 20 აგვისტოს დაიბადა ქალაქ ბრომვიჩში (ინგლისი, სტაფორდშირის საგრაფო). მამამისი, რომელიც ინჟინერ-მექანიკოსი იყო, ყველა ღონეს ხმარობდა, რათა შვილს კარგი განათლება მიეღო. რობერტი სკოლაში ჩინებულად სწავლობდა, მაგრამ 13 წლისა ელვის პრესლის სიმღერებმა გაიტაცა, მოგვიანებით კი - ბლუზმა. იგი საათობით უსმენდა ძველ ბლუზმენებს და მუსიკის გარდა აღარაფერზე ფიქრობდა.
”ყოველთვის მაოცებდა შესრულების მათეული მანერა, მათი დამოკიდებულება მუსიკისადმი. ხშირად მეჩვენებოდა, რომ ჭკუიდან გადავდიოდი სლიპ ჯონ ესტესის მოსმენისას, ამ დროს ცრემლებს ვერ ვიკავებდი”. მაგრამ პლანტი განსაკუთრებულად რობერტ ჯონსონს ეთაყვანებოდა. ”არასოდეს მომისმენია ასეთი დამატყვევებელი მუსიკა. იმდენად ვეთაყვანები მის შემოქმედებას, რომ 1988 წელს მორიგი გასტროლებიც კი ჩავშალე, რათა რობინსვილში წავსულიყავი და ამ დიდი ბლუზმენის ჯადოსნურ სამყაროში მოვხვედრილიყავი”.
თუმცა მშობლებს სულაც არ მოსწონდათ ვაჟიშვილის მუსიკით გატაცება. მათ სურდათ, რომ რობერტს ბუღალტერია შეესწავლა. ამისათვის მეზობელ სტოუნბრიჯში გაგზავნეს, სადაც მუსიკოსმა ნახევარი წელი დაჰყო. შინ დაბრუნებულ რობერტს მშობლებთან ურთიერთობა ისე დაეძაბა, რომ იძულებული გახდა, მეგობარ გოგონასთან, მორინთან გადასულიყო საცხოვრებლად.

საბედისწერო ზარი

ჭაბუკმა პლანტმა გადაწყვიტა, რომ თუ ოცი წლის ასაკამდე მუსიკალურ ასპარეზზე წარმატებას ვერ მიაღწევდა, საბოლოოდ შეეშვებოდა მასზე ფიქრს და ბუღალტერიას დაუბრუნდებოდა. მან რამდენიმე სინგლი ჩაწერა სხვადასხვა ჯგუფთან ერთად, თუმცა განსაკუთრებული შედეგისთვის არ მიუღწევია. ის იყო, ყველაფერზე ხელის აღება დააპირა, რომ მის ბინაში ტელეფონის ზარი გაისმა.
1968 წლის ზაფხულში იმ დროისთვის უკვე სახელმოხვეჭილმა გიტარისტმა ჯიმი პეიჯმა და მენეჯერმა პიტერ გრანტმა ახალი ჯგუფის შექმნა გადაწყვიტეს. ბასისტის პოვნა არ გასჭირვებიათ (ჯონ პოლ ჯონსი), აი, ვოკალისტი და დრამერი კი ვერსად შეიგულეს, რადგან იმ დროინდელ ლონდონში კარგი ვოკალისტები და დრამერები უკვე დაკავებულნი იყვნენ სხვადასხვა ჯგუფში. სწორედ იმ დროს შეიტყო პეიჯმა, რომ ბირმინგემში ვიღაც რობერტ პლანტი ცხოვრობდა, რომელსაც შესანიშნავი ხმა ჰქონდა. გიტარისტი და მენეჯერი ამ ქალაქში გაემგზავრნენ და რობერტის კონცერტს დაესწრნენ, რომელსაც იგი ჯგუფ Hobbstweedle-სთან ერთად მართავდა. შთაბეჭდილება იმდენად ძლიერი იყო, რომ ვოკალისტი დაუყოვნებლივ მიიწვიეს. რობერტმა მათ დრამერად თავისი მეგობრის, ჯონ ბონემის (მეტსახელად ბონზო) აყვანა ურჩია. ასე შეიქმნა ლეგენდარული Led Zeppelin (თუმცა ეს სახელწოდება ჯგუფს მოგვიანებით, სკანდინავიური ტურნეს შემდეგ ეწოდა).
ვინაიდან ხვალინდელი დღის რწმენა გაუჩნდა, იმავე წლის შემოდგომაზე პლანტი მორინზე დაქორწინდა და მალე ქალიშვილი კარმენ ჯეი შეეძინათ.

რობერტ-გამჩანაგებელი

პლანტის უნიკალური შესრულების მანერისა და საოცარი ”თეთრი” ხმის წყალობით ჯგუფმა თავისი საფირმო საუნდი შეიქმნა. ჯგუფის წევრები ჰარმონიულად ავსებდნენ ერთმანეთს, თუმცა Led Zeppelin-ის იმიჯს მაინც ქერაკულულებიანი პლანტი ქმნიდა, რომელსაც თაყვანისმცემელი ასულები ზღაპრულ პრინცთან აიგივებდნენ. იგი ჯგუფის ხმა იყო - ტკბილხმოვანი, სულშიჩამწვდომი. იმდენად ძლიერი ხმა ჰქონდა, რომ მეორე ალბომის ჩაწერისას სტუდიაში დამცავი ეკრანების დამონტაჟება მოუხდათ, რადგან აპარატურა ვერ უძლებდა. თეთრკანიანი მომღერლებიდან არავინ ასრულებდა ბლუზს ისე შთამბეჭდავად, როგორც პლანტი. ჯგუფი თავდაპირველად ბლუზს ასრულებდა, როკმა კი მოგვიანებით გაიტაცა.
გარდა ამისა, სწორედ მის კალამს ეკუთვნის Led Zeppelin-ის ყველა სიმღერის ტექსტი (LZ-1-ის გარდა). 1969 წლიდან 1979 წლამდე გამოშვებული მათი ყველა ალბომი როკ-მუსიკის ”ოქროს ფონდში” შევიდა.

ტრაგიკული ხუთწლედი

თუმცა დიდებისკენ მიმავალი გზა პლანტისთვის მხოლოდ ია-ვარდით მოფენილი არ ყოფილა. 1975 წლის 4 აგვისტოს საბერძნეთის კუნძულ როდოსზე პლანტი ოჯახთან ერთად ავტოავარიაში მოყვა. ავტომობილი, რომლის საჭეს მისი ცოლი მართავდა, ხეს დაეჯახა. ბავშვები იოლად გადარჩნენ, მორინი მძიმედ დაშავდა, პლანტმა კი ფეხი მოიტეხა. ექიმები დიდი სიფრთხილის გამოჩენას ურჩევდნენ მომღერალს, მაგრამ ბედის ირონიით პლანტმა სცენაზე გამოსვლისას მიკროფონის კაბელს ფეხი გამოსდო, წაიქცა და მოუშუშებელი ფეხი ხელმეორედ მოიტეხა. ამის შემდეგ იგი ინვალიდის ეტლს მიეჯაჭვა. მომღერალს სცენაზე გამოსვლის შიში გაუჩნდა. დახმარება ისევ მეგობრებმა გაუწიეს - სპეციალურად მისთვის პატარა კლუბებში მართავდნენ კონცერტებს, რათა პლანტს სცენის შიში დაეძლია და ფორმაში ჩამდგარიყო.
თითქოს ეს არ იყო საკმარისი. 1977 წლის 20 ივლისს პლანტს 5 წლის ვაჟი კარაკი დაეღუპა ვირუსული გრიპის შედეგად. ბუნებრივია, მომღერალი დეპრესიაში ჩავარდა და ამის გამო იმ სეზონში ჯგუფის ყველა გასტროლი ჩაიშალა.
ორი წლის შემდეგ პლანტსა და მორინს კიდევ ერთი ვაჟი ლოგანი შეეძინათ და ჯგუფი მსმენელთა წინაშე ახალი ალბომით წარსდგა. სამწუხაროდ, ეს გახლავთ Led Zeppelin-ის უკანასკნელი ალბომი, რადგან 1980 წელს ჯგუფი დაიშალა.
Led Zeppelin ერთადერთი ჯგუფია, რომელიც დრამერის სიკვდილის გამო დაიშალა. ჯონ ბონემის ტრაგიკული სიკვდილი პლანტმა მძიმედ გადაიტანა, რადგან ისინი საუკეთესო მეგობრები იყვნენ. ჯგუფმა ასე ახსნა დაშლის მიზეზი: ”ჩვენი საუკეთესო მეგობრის დაკარგვამ და ჯგუფში ჰარმონიის დარღვევამ მიგვიყვანა იმ გადაწყვეტილებამდე, რომ უწინდელი სახით არსებობა უკვე აღარ შეგვიძლია”.

...არამც და არამც Led Zeppelin

ბონემის შემცვლელად ჯგუფს არაერთმა ნიჭიერმა დრამერმა შესთავაზა თავი, მაგრამ ექსცეპელინებს ჯგუფის აღდგენა აღარ სურდათ. მათ უარით გაისტუმრეს თვით ჯონ ბონემის ვაჟი ჯეისონიც, რომელიც მამის კვალს გაჰყვა და დასარტყამ ინტრუმენტს დაეუფლა.
თუმცა ჯგუფის წევრები მას შემდეგ არაერთხელ წარსდგნენ ერთად სცენაზე მსმენელის წინაშე, ოღონდ არა Led Zeppelin-ის სახელით. ამ სახელწოდებით გამართული მხოლოდ ერთი კონცერტისთვის მათ 100 მილიონი დოლარიც კი შესთავაზეს, მაგრამ ექსცეპელინებმა სასტიკი უარი განაცხადეს - იქნება მხოლოდ ”პლანტის, პეიჯის, ჯონსისა და მეგობრების” კონცერტი.

პლანტის სოლო

მეგობრის გამოგლოვების შემდეგ რობერტ პლანტმა, როგორც იქნა, აღიდგინა ძალები და სოლოკარიერის დაწყება გადაწყვიტა. იგი სხვადასხვა ჯგუფთან ერთად გამოდიოდა. მაყურებელში კვლავ აღფრთოვანებას იწვევდა მისი კლასიკური რიტმ-ენდ-ბლუზური რეპერტუარი. აღსანიშნავია, რომ მომღერალი ყოველთვის ერიდებოდა Led Zeppelin-ის ჰიტების შესრულებას.
1986-87 წლებში პლანტმა ახალი ჯგუფის, Now And Zen-ის შექმნა გადაწყვიტა, რომლის წევრებიც გახდნენ გიტარისტი დუგ ბოილი, დრამერი კრის ბლეკუელი, პიანისტი ფილ ჯონსტოუნი და ბასისტი ფილ სკრეგი, პლუს ორივე სქესის ბექ-ვოკალისტები. რობერტმა კომერციული გზით წასვლა გადაწყვიტა, მაგრამ რატომღაც დისკოთეკებზე მათ სიმღერებზე არავინ ცეკვავდა. უმალ ალაპარაკდნენ ჯგუფის კრიზისზე.
რობერტ პლანტი გამოუსწორებელ ექსპერიმენტატორად რჩება, რომელიც არასდროს კმაყოფილდება მიღწეულით. მისი ცხოვრება დაუსრულებელი ძიებისა და ცვლილებების გზაა, რომელსაც ზოგჯერ მოულოდნელი შედეგები მოჰყვება. მისი მარადიული სიყვარული ბლუზია, რომლის მიმართაც, მიუხედავად ექსპერიმენტებისა, მუდამ ერთგული რჩება.
P.S. როგორც ცნობილია, რობერტ პლანტი აპრილში ახალი სოლოალბომის, Mighty Rearrenger-ის გამოშვებას აპირებს. მასში შევა 12 ტრეკი, რომელიც მომღერალმა ჯგუფ Strange Sensation-თან ერთად ჩაწერა.

ასე გამოიყურება ამჟამად ჩვენი საამაყო ქალაქი

2009-09-07T09:26:00.001+04:00

jimmy page ყველა დროის საუკეთესო გიტარისტია

2009-09-06T14:15:00.001+04:00

ბრიტანული როკ-გრანდის Led Zeppelin-ის გიტარისტი ჯიმი პეიჯი, ყველა დროის საუკეთესო გიტარისტად დაასახელეს.

გამოკითხვის ორგანიზატორი ამერიკული რადიოსადგური ”Chop Shop” იყო. გიტარისტთა 100 წევრიანი სია მუსიკალურ ინდუსტრიაში მოღვაწე ექსპერტებმა შეადგინეს.

გიტარისტები ცხრა კრიტერიუმით ფასდებოდნენ, რომელთა შორისაა ტექნიკური ოსტატობა, მუსიკალურ ინდუსტრიაზე გავლენა, შემოქმედებითი მხარე, ჟღერადობის უნიკალურობა, ასევე დრო რომელიც მათ სცენაზე გაატარეს.

მეორე ადგილი გარდაცვლილ ჯიმი ჰენდრიკსს ერგო, მესამე კი ედი ვან ჰალენმა დაიკავა. ათეული კი ასე გამოიყურება:
1. ჯიმი პეიჯი
2. ჯიმი ჰენდრიქსი
3. ვან ჰალენი
4. დევიდ გილმორი (Pink Floyd)
5. კიტ რიჩარდი (The Rolling Stones)
6. პიტ ტაუშენდი (The Who)
7. სტივ ვეი
8. ლეს პოლი
9. ანგუს იანგი (AC/DC)
10. ჯეფ ბეკი

მე-13 ადგილზე მოხვდა ერიკ კლეპტონი. რიჩი ბლეკმორს მე-15 ადგილი მიაკუთვნეს. ბიბი კინგი 34-ე ადგილზეა, ხოლო ჯონ ლენონი 38 ადგილის მფლობელი გახდა.

პლანტი საუკეთესოა

2009-09-06T14:10:00.000+04:00

Led Zeppelin-ის ყოფილ წევრს რობერტ პლანტს, საახალწლოდ ბრიტანეთის იმპერიის კომანდორის საპატიო ტიტული მიენიჭა. იგი ასევე სამყაროს ყველაზე დიდი როკ ვოკალისტად აღიარეს. მანამდე ცოტა ხნით ადრე სამყაროს საუკეთესო როკ გიტარისტის ტიტული კვლავ Led Zeppelin-ის წევრს ჯიმი პეიჯს მიაკუთვნეს.

ვოკალისტებში მეორე ნომრად აწ გარდაცვლილი ჯგუფ Queen-ის წევრი ფრედი მერკური დასახელდა, ხოლო მესამეზე ამჯერად მისი შემცვლელი ყოფილი Free-სა და Bad Company-ს ვიკალისტი პოლ როჯერსი გავიდა.

სრული 40 კაციანი სია ასე გამოიყურება:
1. რობერტ პლანტი (Led Zeppelin)
2.ფრედი მერკური (Queen)
3.პოლ როჯერსი (Free/ Bad Company)
4.იან გილანი (Deep Purple)
5.როჯერ დოლტრი (The Who)
6.დევიდ კოვერდეილი (Whitesnake)
7.აქსელ როუზი (Guns N’Roses)
8.ბრიუს დიკინსონი (Iron Maiden)
9.მიკ ჯაგერი (The Rolling Stones)
10.ბონი სკოტი (AC/DC)
11.დევიდ ბოუი
12.ჯონ ბონ ჯოვი (Bon Jovi)
13.სტივენ ტაილერი (Aerosmith)
14.ჯონ ანდერსონი(Yes)
15.ბრიუს სპრინგსტინი
16.ჯო კოკერი
17.ოზი ოსბორნი
18.ბონო (U2)
19.პიტერ გებრიელი
20.ჯეიმს ხეტფილდი (Metallica)
21.ჯენის ჯოპლინი
22.კრის კორნელი (Audioslave / Soundgarden)
23.როჯერ ჩეპმენი (Family)
24.ფილ ლაინოტი (Thin Lizzy)
25.გლენ ჰიუზი (Deep Purple)
26.სტივ პერი (Journey)
27.ჯიმი მორისონი (The Doors)
28.ალექს ჰარვი (The Sensational Alex Harvey Band)
29.რობ ჰელფორდი (Judas Priest)
30.რონი ჯეიმს დიო (Dio)
31.სემი ჰაგარი (Van Halen)
32.მიტ ლოუფი
33.ელის კუპერი
34.ჰედდი ლი (Rush)
35.ბრაიან ჯონსონი (AC/DC)
36.დევიდ გილმორი (Pink Floyd)
37.ფიში (Marillion)
38.დეივ ლი როტი (Van Halen)
39.ბიფ ბაიფორდი (Saxon)
40.ნილ იანგი

დღესასწაულის შიში

2008-12-28T22:58:00.000+04:00

დღეს 27 დეკემბერია, გვიან გავიღვიძე, მიუხედავად რომანტიკოსების მტკიცებისა ირგვლივ დღესასწაულის სუნი დგასო, არაფერ მაგდაგვარს არ ვგრძნობ, უფრო და უფრო მეუფლება გრძნობა რომ ეს ახალი წელი სულ არ მიხარია. ერთი სული მაქვს სკაიპ-ში შევდე მაგრამ ჩემი შინაბერა მამიდა ისტერიკებში ვარდება "გაიყინე და გამოთაყვანდი ამ სკაიპის გამოოო" :) და დაჟინებული მისი მოთხოვნით ვსაუზმობ. მამიდაჩკას კი აქვს პრეტენზია რომ სამართალი ვიცი და კაფკა წამიკითხავს და ბიტლების ფანი ვიყავი ახალგაზრდობაშიო, მაინც დაბერდა და თანაც “შინ” და კონსერვატორია :) გარეთ ირგვლივ ყველა ახალწელზე საუბრობს თითქოს ახალი წელი საცივისა და გოჭის ხორცის გარეშე არ დადგება. ღმერთმა ნუ ქნას საახალწლოს სუფრის ხაჭაპური და გოზინაყი აკლდეს, რას იტყვიან მეზობლები :D :D რა თავის მოჭრაა, რა დამცირება :) დღესასწალი რაც უფრო ემსგავსება იძულების ღონისძიებას, ყველას თვალში შიშია ჩამდგარი, არიქა რამე არ დამაკლდეს არ ჩამოვრჩე სხვებსო, ერთმა კარგმა მწერალმა ფაზის ისქანდერმა შესანიშნავად დაწერა: ,,დღესასწაულის მოლოდინი უფრო დიდი დღესასწაულია ვდრე თვით დღესასწაული” , მე კი ვიტყოდი დღესასწაული უფრო მეტი შიში და დისკომფორტია, ვიდრე დღესასწაული. შიში, რომე ეს დღესასწაული არის მიშურა და სატყუარა, სინამდვილები არაფერი არ იცვლება. დრო კი მიდის და ჩვენ უკვალოდ ვიკარგებით ამ დროში, ჟამთასვლა ულმობელია და სასტიკი, დღესასწაულის დროსაც პირისპირ ვრჩებით ჩვენს რეალობასთან და პრობლემებთან და ამას არავითარი ფოჩიანი კანფეტი ან ინდაურის საცივი არ შველის. :) დღესასწაული კი მაინც დგება რომელიც უფრო და უფრო ემსგავსება ღრეობას სულის დღესასწაულის გარეშე. ყველას გილოცავთ ამ დღესასწაულს და მსურს რომ გქონდეთ სულის დღესასწაული.მიუხედავად ყველაფრისა იყავით ბედნიერნი ;) 26 / XXI 2008 წ